مسعود تیموری

مسعود تیموری، جوانی ۲۲ ساله از ‎جوانرود، با قلبی پر از عشق و آرزوهای بزرگ، به عنوان پدر آرمیا، پسر کوچک خود، زندگی می‌کرد. او از یک خانواده زحمتکش بود و به عنوان کولبر، سختی‌های زندگی را تحمل می‌کرد. مسعود با این امید که پسرش مجبور به تحمل رنج‌هایی مانند او نشود، هر روز از جانش مایه می‌گذاشت.

او در آبان ۱۴۰۱، به قیام سراسری پیوست و برای خاکسپاری اولین شهیدان شهرش، معلم شریف عرفان کاکایی و نوجوان بهاالدین ویسی، در کنار جمعیتی خشمگین و مصمم بود. پس از مراسم، هنگامی که به خانه برمی‌گشتند، پاسداران به جمعیت حمله کردند و مسعود به خاطر دفاع از پدرش و دیگران به سمت میدان رفت. او در این درگیری، در خیابان بر اثر شلیک گلوله جان خود را از دست داد.